Adalet

/Adaletin yokluğunda, Ashab-ı Kehf mağaranın karanlığını gün ışığına tercih ettiler/

Allah mutlak adildir.

İnsanlık üzerine tatlı bir yağmur gibi inen

Işıl ışıl prizma adalettir.

 

Zulmü zindana kor adalet

İnsanlık onunla canlı ve mutlu

O yoksa insanlık zulme müebbet

O yoksa her yere bulaşır haksızlık çamuru

 

Tevhit ve adalet köprüdür sonsuzluğa

Mizan ve demiri kuşanmalısın özgürlük yolunda

 

Sevinç doldurur ruhlara adaletin eli

Şüphesiz adaletle hükmeder Allah’ın halifesi

Mizan umutsuz gönüllere can veren gerçek

Demirdir bu gerçeği hayata çerçeveleyecek

 

Tevhit ve adalet etle tırnak gibidir

Sözde ve eylemde müminin faziletidir

 

Yüreğimden fışkıran ilahi slogan adalet

Eğer hükmedeceksen adaletle hükmet

 

Ey Muhammed adil ol diyen sahabe yanılmıştı

Oysa Muhammed yıkılan adaleti ayağa kaldırmıştı

 

Mahşer günü mutlak adaletin tecelli edeceği zaman

Orada alacak hakkını dünyada hakkı yenmiş insan

 

Gökyüzünün imbiğinden süzülen hakikati bıraktık

Mülkün temellerini kendi ellerimizle yıktık

 

İslam’da adil hükümdar cennetle müjdelenir

Adalet ki acı dolan kalplere abı hayat verir

 

Yeryüzünün kaybettiği o asude kelime adalet

Zehirlendi tasavvurlar kalmadı safiyet

 

Öyle ki Ömer’de adalet ete kemiğe bürünmüştü

Hem yeryüzünden ehl-i dert sevinmişti hem de gökyüzü

 

Ruh tarlasının yağmuru adalettir

Adalet ve ihsan faziletin en güzelidir

 

Adalet ve mizan eşyada dahi ahenk

Zamanın çeperine yapıştırmak lazım kıyamete denk

 

Adalet şuuru işimizde göversin

Ölçü ve tartıda ellerimiz titresin

 

Kalmadı dünyada denge bozguncular işbaşında

Dengesizlik yoktu kâinatın ilk yaratılışında

 

Mizan ve demir iki meşalesi adaletin

Geç bu dünyayı son söz ilahi mahkemenin

 

Ey Muhammed ey adaletin ta kendisi

Hüküm veren kalmadı şimdi Allah’ın emrettiği gibi

 

Heyhat vicdan rüzgârları dokunmuyor alnıma

Anlaşılmayı bekliyor ilahi emir Kur’an sayfalarında

 

Nice zulümlere imza atılıyor adalet saraylarında

Bak kargalar bile gülüyor verilen kararlara

Beşerî adaletten bundan başkası beklenmez

Ruhlar mefluç zalimden adalet istenmez

 

Ağlayan bir çocuğun sesidir vicdan

Öyle bir his ki adalet saydam ve kırılgan

 

Vicdan içinde duyduğun Allah’ın sesidir

İnsana şeref veren tevhit ve adalet ilkesidir

Bünyamin DOĞRUER